logo_groen_web_25

VERSTOPPEN

Het eerste deel van mijn volwassen leven zat ik in de verstopmodus. Tegelijktertijd lukte het me om redelijk tot goed te blijven functioneren. Ik haalde mijn vwo diploma, rondde mijn studie in Wageningen af. En raakte daarna weliswaar in een diep dal, maar kwam daar met flink wat therapie weer uit. Ik ging werken in de IT, waar ik best goed in was en waarmee ik mijn geld verdiende. Ik kwam een fijne man tegen waar ik verliefd op werd. Mijn wens als kind om te wonen op een boerderij met een moestuin kwam met die man als vanzelf op mijn pad. En er kwamen drie prachtige kinderen, die van mij een trotse moeder maakte. Dus best ok, zou je zeggen, van buitenaf gezien. Minder zichtbaar was dat ik vaak het idee had alsof het leven om mij heen plaatsvond en ik er maar zijdelings deel van uitmaakte. De dagen dat ik ‘s ochtends uit bed stapte en zín had in de dag, waren schaars. Mijn energiebalans klopte niet, er lekte veel energie weg. Want verstoppen was nog steeds wat ik deed. Het was mijn overlevingsstrategie, of mijn masker, naar de buitenwereld. Onbewust en vanuit gevoel van onveiligheid aangeleerd in mijn gezin van herkomst, en daarna verder geoefend waardoor ik er heel goed in was geworden. Helaas maakte het ook dat ik weinig plezier had in het leven van alledag.

GENOEG

Tot ik er genoeg van had. Ik voelde een enorm verlangen om écht deel te nemen aan het leven. Te gaan staan voor wie ik werkelijk ben. Lichaamswerk heeft mij daarbij enorm geholpen. Werkend vanuit wat er op dat moment in mijn lijf te voelen was, in de bedding van mijn therapeut en de opleiding die ik volgde, kon ik de laagjes waaruit mijn masker was opgebouwd, verder afpellen. In een proces van steeds milder worden naar mezelf, en (soms letterlijk) dansend met de angst, de boosheid, de schaamte, schuld en de kwetsbaarheid die tevoorschijn kwamen. Maar hoe meer laagjes zichtbaar werden, hoe meer levenslust ik begon te voelen. Ik voelde dat ik precies bezig was met dat wat ik het zocht: niets meer of minder dan simpelweg mijzelf kunnen zijn.

VOLUIT LEVEN

Wat het me heeft opgeleverd is dat ik nu voluit leef. Ik geniet van het leven van alledag. In alle imperfectie en met alle sores die ook op mijn pad komt. En ja, soms heb ik een mindere dag. Of moet ik ergens op terugkomen, omdat ik een fout heb gemaakt. En dan gaat het leven gewoon door. Sterker nog, juist in het schuren met anderen kan ik voelen dat ik lééf. Hoe ver staat dat af van waar ik vandaan kom! Het is zoveel lichter en plezieriger om op deze manier te leven.

DOORGEVEN

Het allermooiste dat ik kan bedenken om te doen is deze volheid van leven verder door te geven. Na het volgen van een gedegen opleiding hiervoor, begeleid ik nu anderen op hun weg naar voluit leven. Ik geloof in vertrouwen als de basis om therapeutisch te kunnen werken. Daarom werk ik op een open, transparante manier, met warmte en zoveel kopjes thee als nodig. Tegelijkertijd ben ik nuchter en analytisch en zoek altijd naar de rode draad, die ik helder teruggeef. Ik maak vaak tekeningetjes om iets duidelijk te maken. Spiritualiteit vind je zeker bij mij, wel altijd met twee benen op de grond. Verder heb ik een groot vertrouwen in de potentie tot groei die ieder heeft. Ik werk vanuit respect, zonder waarde-oordeel. Ik geloof dat juist ons niet perfect zijn ons menselijk maakt. Mijn lijfspreuk is ‘Fail, fail again, fail better’. Verder groeien is voor mij durven experimenteren op de grens van je comfort-zone. En dat ervaar ik zelf ook nog regelmatig.

MIJN MISSIE

Voluit leven komt niet alleen ten goede aan onszelf, maar ook aan de mensen om ons heen. Wanneer onszelf staande houden niet meer alle aandacht opeist, komen we steeds meer in contact met dat wat ons ten diepste bezield en wat wij in de wereld willen zetten. Soulfire noem ik dat -ik heb nog steeds geen mooie vertaling gevonden. En laat dat vuur aanwakkeren nou precies zijn wat ík het allerliefste doe.

MEER OVER MIJ

Ik zing in een kamerkoor, Russische muziek of iets anders, als er maar wel een beetje uitdaging in zit.

Ik woon samen met Bernard, onze drie pubers en hond Gizmo op een woonboerderij, mét een moestuin;)

Buiten zijn vind ik fijn, bij dag en nacht, bij zon en regen. Mijn telefoon staat vol met detailfoto’s van het moois van de ‘gewone natuur’, dingen die me opvallen bij de dagelijkse rondjes met de hond.

Ik roei met veel plezier op de Spiegelwaal bij Nijmegen in een dames dubbelvier met stuur.

Ik stel het opvouwen van de was zo lang mogelijk uit, maar wanneer ik er eenmaal mee bezig ben vind ik het juist rustgevend -ik heb nog steeds hoop dat dat zichzelf gaat corrigeren, maar tot nu toe is die hoop vergeefs.